Er zijn van die dagen waarop je de deur uit stapt en meteen denkt: ja hoor, dit wordt zo’n rit.
De wind staat precies verkeerd, de lucht is grijs en je voelt aan alles dat je zo een poging gaat wagen om mee te doen aan het open NK Tegenwindfietsen. Ondertussen loopt je hoofd over: het lijstje van vandaag is lang; er moeten mails gestuurd worden, een afspraak verzet, boodschappen gedaan en je moet Mark nog terugbellen. Alles door elkaar, alsof de dag al haast heeft voordat jij begonnen bent. En dan stap je toch maar op je fiets.

Laat de drukte even voor wat het is

Terwijl je dapper doortrapt en de klappen van de wind opvangt, merk je ineens dat je hoofd rustiger wordt. De wind duwt je tempo omlaag, maar gek genoeg ook de drukte uit je hoofd. Alsof het lawaai van je eigen planning even wegwaait, simpelweg op pauze wordt gezet. Alleen jij, de weg en verder even niks.  

Een rit die wel wat langer mag duren

Juist op zulke ochtenden merk je dat je het eigenlijk niet erg vindt dat het ritje iets langer duurt. Niet omdat fietsen met tegenwind nou zo leuk is, maar omdat dit één van de weinige momenten is waarop niemand iets van je vraagt. Even geen mails, geen to-do lijst, geen gedoe. Gewoon trappen en kilometers maken. 

Nog even en dan begint alles weer opnieuw

En zodra je je werk in de verte ziet opduiken, voel je een kleine tegenzin. Nog even en dan begint alles weer. Grappig genoeg zit er soms iets goeds in dingen waar je eerst alleen maar van baalde. Tegenwind, haast, een ochtend die stroef begon. En toch geeft het je een paar minuten rust die je anders niet had gehad. Minuten die je bijna zou willen rekken voordat je weer de drukte instapt. Want zodra je afstapt, gaat alles weer verder, mails, afspraken, dingen regelen… en vanavond nog boodschappen doen. 

Gelukkig mag je straks weer naar huis fietsen.